วันนี้มาสิงอยู่ที่มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีแห่งนี้ได้สิบวันแล้ว
มีอาการลงแดง homesick มั่งอะไรมั่งเวลาไม่ได้อ่านการ์ตูนดูเมะตามใจชอบ งื้ดดดด
บ้างก็มีอาการโวยวายประดุจดั่งคนบ้าเวลาทำโจทย์ไม่ได้
บ้างก็มีอาการเหมือนมีผีชัตเตอร์เกาะหัวตลอดเวลา อืม รู้สึกมึนดีจริงๆ 

แต่ก็ยังยืนยันว่าเชอรี่ยังมีความสุขดีค่ะ :D

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

มีักฎข้อหนึ่งของศูนย์ สอวน. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีว่า
"ห้ามเดินทางออกนอกบริเวณมหาวิทยาลัยก่อนได้รับอนุญาต"


ก็คือ ถ้ามีผู้ปกครองมารับก็สามารถออกไปข้างนอกได้
โดยต้องคุยกับประธานศูนย์/คณบดีคณะวิทย์ฯ อีกที

เข้าใจว่ากฎนี้มีจุดประสงค์เพื่อรักษาความปลอดภัยของนักเรียน
คือสักหกโมงเย็นที่นี่ก็เริ่มมืดแล้วอ่ะ แค่เดินไปโรงอาหารกลางไปซื้อขนมกินก็จะแย่แล้ว
ยังไม่ต้องพูดถึงการจราจรที่ถนนหน้าม. ที่มีกิตติศัพท์ร่ำลือว่าดริฟท์กันได้โล่ไม่เกรงใจคนข้ามถนนตาดำๆ กันเลยทีเดียว

สรุปคือไม่ให้ออกไปไหน...
โดยไม่ได้รับอนุญาต...




แต่แล้วอีรี่ก็หนีออกไป! O_o"
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า วันก่อนๆ จู่ๆ รี่ก็เกิดอาการอยากอ่านการ์ตูนอย่างรุนแรงแทบจะลงแดงตายให้ได้ (บ่ายนั้นครวญครางตลอดเลยว่า "หนูจะอ่านการ์ตูนนนน")
หลายเสียงถามว่าทำไมไม่อ่านสแกนแปลอังกฤษ ก็มันไม่ได้อารมณ์นี่นา รี่จะอ่าน รี่จะอ่าน!!!

อยากเจอคุณกินโทกิ คิดถึงสเกตดานซ์์ คิดถึงคุณเบียคุยะั!!!

ด้วยดำรินี้เอง ตอนเย็นหลังเลิกเรียน อีรี่เอากระเป๋าขึ้นไำปเก็บบนห้องพักและเริ่มออกเดินทาง...

เดินลัดเลาะได้ยาวไกลมาก  ถ้าเดินทางตรงหน้าตึกวิจัยไม่นานก็คงจะถึง แต่เพราะเดินลัดเลาะเข้าซอกนั้นซอกนี้ (บางทีเดินอ้อมตึกเพราะกลัวสตาฟฟ์เห็นด้วยนะเออ) เดินอยู่ร่วมยี่สิบนาทีก็ถึงหน้า ม.
เหนื่อยมวากกกกกกกกกกกก :(((

พอมาุถึหน้า ม. ก็พบกับกลุ่มเพื่อนค่ายเดียวกันที่(เพิ่งรู้ว่า)พวกมันออกไปยืมการ์ตูนเหมือนกัน
พวกนั้นบอกว่าจะรอ คุณรี่ก็เลยต้องรีบเข้าร้านและตะลุยหาการ์ตูนตามที่ต้องการ
ซึ่ง ผิดหวังมาก :( ไม่เจอออ
บลีชนี้เจอ แต่มันไม่ค่อยอัพเดท ยังอยู่เล่ม 20 กว่าๆ
ซึ่งจริงๆ รี่อ่านถึงเล่มยี่สิบกว่านั้นล่ะ แต่รี่ไม่ได้หยิบมา

ด้วยความเซ็งเลยเข้าเซเว่นไปซื้อขนมให้บัดดี้&ตัวเอง
จากนั้นก็รีบข้ามถนนเพื่อกลับเข้า ม. ต่อไป






วันนั้นก็ผ่านไปได้ด้วยดี ไม่มีใครมาทำอะไร ฮาาา





แต่ทุกอย่างเริ่มเฟลในวันต่อมา...








เย็นวันต่อมา (เมื่อวาน) ตอนแรกรี่ก็มีความคิดจะออกไปข้างนอกอีก
ครั้งนี้ตั้งใจว่าจะยืมมาให้ได้!
แต่พอคิดจะออกไปก็พบว่ากลุ่มเพื่อนเมื่อวันก่อนออกไปแล้ว
ไม่อยากเดินคนเดียวอีกแล้ว หลอนจิตมากๆ
ก็เลยตัดสินใจนั่งเล่นเน็ตจนห้องปิด

พอลงมากินข้าวก็พบว่ากลุ่มเพื่อนโดนอาจารย์เรียกพบ
เท่าที่จับใจความได้ ก็พูดประมาณว่า รู้มั้ยนี่มันอันตรายนะ
ถ้าออกไำปแล้วรถชนตายจะเป็นยังไง คิดว่าแค่นี้มันคุ้มเหรอ บลา บลา
ถ้าทำอีกครั้งนะ...กลับบ้านไปได้เลย!

อูย..ดีที่วันนี้กูไม่ออกไปด้วยนะเนี่ย


แล้วก็ได้ยินข่าวว่ามีน้องค่ายคณิตปีนระเบียงชั้นสามแล้วตกลงมาชั้นสอง
เหมือนเหตุผลจะเพราะว่าจะเข้าห้อง ไม่มีกุญแจ
ซึ่งจริงๆ พี่สตาฟเค้าก็มีกุญแจให้เอ็งว้อยย จะไปโชว์เมพเป็นมนุษย์แมงมุมทำเกลืออะไร
ปัจจุบันคณบดีสั่งให้กลับบ้านไปแล้ว อูอา...
ดันเป็นเด็กที่เก่งอันดับต้นๆ ของค่ายด้วยนะนั่น...

 



อาจจะไม่โชคดีเหมือนน้องปูก็ได้นะ :D

credit: bittersweet-orange@blogspot.com

 

 

ทำให้เที่ยงวันนี้คณบดีลงมาเพื่อมา "อบรม" และ "ทบทวนความเข้าใจเรื่องกฎของค่ายให้ตรงกัน" ในช่วงเที่ยง
ก็ไำม่มีอะไรมาก แต่ที่สะกิดใจเชอรี่ที่สุดก็น่าจะเป็นประโยคต่อไปนี้

"นักเรียนค่าย สอวน. ถือว่าเป็นนักเรียนที่มีความคิดความอ่านและตรรกะดีเยี่ยมกว่านักเรียนธรรมดา
การที่ทำอะไรโดยไม่คิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมาถือว่าเป็นเรื่องที่รับไม่ได้อย่างยิ่ง
นักเรียนลองคิดดูว่า การกระทำที่เราคิดว่ามันเสี่ยง มันสนุก สนองความคะนองและความต้องการของเราเอง
มันจะคุ้มมั้ย ถ้าเกิดอุบัติเหตุใดๆ ขึ้นมาที่ทำให้ตนเองถูกตัดสิทธิ์การเข้าค่าย
หรืออะไรที่มันหนักกว่านั้น เช่นสูญเสียอวัยวะหรือเสียชีวิตขึ้นมา..."


อูอา กล่าววาทะได้ซาบซึ้งกินใจอีรี่ยิ่งนัก
จากนั้นอีรี่ก็สาบานกับตัวเองว่า จะไม่แหกกฎใดๆ ของค่ายอีกต่อไปแล้ว!
อีรี่่ยังจำความรู้สึกตอนที่เคยข้ามถนนแล้วรถเฉี่ยวได้ ความรู้สึกตอนที่สะดุดบันไดจนเกือบร่วงลงมาหลายๆ ขั้น
ในเสี้ยววินาทีนั้น ถ้าก้าวพลาดไปนิดเดียว ก้าวไปก่อนนิดเดียว
อีรี่คงไม่ได้มานั่งพิมพ์ป๊อกแป๊กอยู่หน้าคอมแบบนี้แน่นอน...








ยังไงก็อยากฝากทุกคนว่า "คิดก่อนทำ"
ยังเป็นสิ่งที่ควรทำที่สุดในการใช้ชีวิตทุกวัน
แค่เราพลาดครั้งเดียว เราก็อาจจะไม่มีชีวิตเป็นแบบเดิมแล้วก็ได้


.
.
.
ดูแลตัวเองด้วยนะคะทุกคน :)










ปล. *ข้ามมันไปก็ได้* โดนเพื่อนว่าเรื่อง "เป็นถึงเด็กสอวน. ไม่เอาทางคอมแต่ไปเรียนอักษรศาสตร์แทน แล้วจะเรียนมาเพื่ออะไร" "ไม่เหนื่อยรึไงที่อุตส่าห์มีทักษะด้านเขียนโปรแกรมแต่ท้ายที่สุดจะไม่ใช้"

อุ่ก... เค้าก็อยากมีชีวิตเป็นของตัวเองนะ ;(

เราสู้กับความฝันนี้มาตั้งแต่ ม.3 แล้ว
จะทำเพื่อตัวเองบ้างหน่อยจะเป็นอะไรไป...
ความฝันรี่ ทำไมรี่ต้องทำเพื่อคนอื่นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับชีวิตรี่
ทำไมรี่ต้องทำเพื่อหน้าตาของคนอื่น.... ชีวิตรี่ไม่ใช่ของศูนย์ สอวน. อาจารย์ หรือเพื่อนคนไหนซะหน่อย...

ปล. อีรี่อยากไพรเวทม้ากมาก~ อยากไพรเวทเฮตาเลีย (เอากิลบุ่ย-เจ๊ฮัง-ออสเตรีย อุอุอุ)
บาเกะ DRRR! อลิซอินวันเดอร์แลนด์ดรีมเวิลด์ นู่นนี่นั่น ฯลฯ มหาศาลมวากกกกกก
ปล. วันจันทร์จะจบค่ายแล้ว เรามาดูกันว่าอีรี่จะอยู่โดยทนกับสภาพผีชัตเตอร์กดหัวได้หรือไม่?
55555555555555555

Comment

Comment:

Tweet

ใกล้จบค่ายแล้ว พยายามเข้านะครับ ^^

เคยเกือบโดนรถเฉี่ยวเหมือนกัน หลังจากนั้นเลยขึ้นสะพานลอยมาตลอดเลย =="

ปล. ศูนย์กรุงเทพสอบเสร็จแล้วครับ แต่ยังไม่ประกาสผลเลย จะผ่านไหมเนี่ย T[]T""

#5 By ExMiraclelight // on 2010-03-24 21:52

ที่รู้สึกล้าๆ เพราะต้องนั่งหน้าคอมนานๆรึเปล่า

นอนพักผ่อนเพียงพอรึเปล่าเอ่ย

พี่เห็นด้วยกับที่เราเลือกชีวิตเป็นของตัวเองนะ

คืออาชีพมันเป็นสิ่งที่อยู่กับเรานาน

ต้องทำทุกวันหรือเกือบทุกวัน

ดังนั้นมันจึงไม่จำ้เป็นต้องเกี่ยวกับความสามารถจริงๆนะ

อะไรที่เราทำได้ถนัด ถ้าไม่ใช่สิ่งที่เราชอบก็ไม่โอเคเหมือนกันล่ะเน่อ

ปล.ดีใจที่น้องที่ตกระเบียงปลอดภัย

#4 By Game Master Psycho on 2010-03-24 19:23

ดีนะ ที่คนที่ตกระเบียงไม่เป็นอันใดมาก

ส่วนเรื่องปล.แรกอะ ไหมเห็นด้วยนะ
ฉันจะทำนู่นทำนี่ เข้านู่นเข้านี่ มันก็เรื่องของฉันสิจ๊ะ
ขอเก็บเกี่ยว exp. หน่อย
question

#3 By mhaimaiimai on 2010-03-24 19:15


ลูกเอ้ย ไพรเวท...
ตอนนี้มี๊เริ่มจะ...
ไม่ไหวกับมิคุโอะแล้ว...
(ถ้าเป็นเล็นคุง ผมโผล่แน่ = =)

สรุปคือหนีออกมาแล้วสินะ -Q-

#2 By hhholic. on 2010-03-24 18:42

ตกระเบียง...น่ากลัว..
..เ่อ่อ เข้าค่อย 2 เหรอคะ?

#1 By de Venteux on 2010-03-24 18:41