111 ★ LOST IN HUNGARY

posted on 10 Sep 2010 01:16 by blackberry in Hungary


(แอบรู้สึกว่าอัพเร็วไปไหม?
อย่างเชอรารี่ต้องดองไว้สักสัปดาห์นึงสิ!)

อาห์ วันนี้มีเรื่องเล่าอีกแล้วล่ะค่ะ (ยิ้มแปลกๆ)
เป็นเรื่องเล่าที่อยากจะเก็บเป็นตำนานไว้ให้ลูกให้หลาน
หรือชาวบ้านคนใดอ่านเจอแล้วเก็บเป็นอุทาหรณ์สอนใจกันสืบต่อไปนะเคอะ
ตีมของเอ็นทรี่วันนี้...

เอ็กโซติกฮังการี่ เอ็กไซติ้งไลฟ์
๕๕๕๕๕๕๕๕๕





{ ไม่เกี่ยว: เมื่อวานจิ้มเพนกวินทำนาย
มันบอกว่าชีวิตดิฉันจะดีลกับความเสี่ยงไปอีกนานน้านนาน
โอ๊ววว แค่เชอรารี่มาฮังการีนี่มันยังไม่เสี่ยงพออีกเรอะ !?! }


หมายเหตุ: ไคลแมกซ์อยู่หลังๆ
ช่วงนี้ข้ามๆไปก่อนได้นะคะะ ;'D


วันนี้คือวันพฤหัส...
ตอนเช้าออกจากบ้านตอนหกโมงเช้า เพราะมีเรียนคาบศูนย์ตอนเจ็ดโมงสิบห้า orz
รสบัสจากเมืองของเชอรารี่แค่รอบหกโมงเช้า กับหกโมงยี่สิบ
เลือกอย่างหลังเพราะไม่อยากตื่นเช้าเกินไป (?)
ทั้งวันก็ผ่านมาอย่างชิวๆง่วงๆ
อ้อวันนี้เริ่มเรียนภาษาฮังเพื่อเด็กแลกเปลี่ยนโดยเฉพาะแล้วล่ะค่ะ
กรี๊ดดด ได้มีตเพื่อน สนุกสนานนเฮฮา ครูก็น่ารักมากๆ สถานที่ก็สวยมากๆ
เก๊าอยากเรียนอีกๆๆๆ บีมอร์! บึมอรรรรร์!!!


กลับเข้าไปในโรงเรียน
ไปชิว เหม่อ หลับ ในคาบประวัติศาสตร์สองคาบรวด Undecided
จากนั้นก็เลิกเรียนตอนบ่ายโมงครึ่งเป๊ะ ...
(เป็นการเรียนที่ชิวมาก อูรา อยากเอากลับประเทศไทยไปด้วยย)



ไปไหนดีอ่ะ !?!
จะกลับบ้านเลยมั้ย... อยากดูเมะะะ โฮรววว
แต่วันนี้วันสุดท้ายที่ร้านพิซซ่ามันลดราคาสำหรับเด็กนักเรียนนะ
ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน หิวจะตายอยู่แล้ว โฮรววว










.
.
.
แล้วเชอรารี่ก็พาตัวเองข้ามถนน เดินลัดเลาะตามซอกซอยจนไปเจอร้านพิซซ่าดังกล่าว
โอ้ คนเยอะพอสมควรเลย มีแต่เด็กนักเรียนทั้งนั้นเลย Cool
เชอรารี่นั่งและพยายามพิจารณาเมนู อืมมม



มีแต่ภาษาฮังนี่หว่าา Undecided
แต่เนื่องจากเรามีดิกชันนารีฮังกฤษ กลัวอะไร
วาก้าาาาาาา---

กินไปเปิดศัพท์ไป นักเรียนตัวอย่างมากๆ แฮ่ (´∇`)




{ รีวิวอาหาร: สำหรับอิฉันแล้ว ไม่อร่อยเลยค่ะ โฮววว
เสียไปพันเก้าร้อยสามสิบฟอรินท์ -- ลดแล้วห้าสิบเปอร์เซ็นต์ -- อย่างโง่ๆ ...
พิซซ่ามันเค็มๆอ่ะค่ะ สปาเกตตี้ก็เลี่ยนๆแปลกๆ เพราะไข่ล่ะมั้ง?
นี่ขนาดว่าเลือกอันที่คิดว่าน่าจะชอบและกินได้มากที่สุดแล้ว
หรือเชอรารี่ไม่มีเซนส์เรื่องนี้? =A=" }






กินเสร็จก็เดินออกมารอรถบัส
และพบว่า ข้าพเจ้าพลาดรถรอบบ่ายสามยี่สิบห้าไปแล้วว ~
โฮรวววววววว รอบหน้าก็ตั้งสี่โมงครึ่ง! Tongue out
สี่โมงครึ่งก็สี่โมงครึ่ง! แล้วเราก็นั่งแปลนิตยสารเมื่อวานต่อด้วยความอยากรู้ขั้นเทพ ;')





(โอเค อันนี้เข้าเรื่องแล้ว)










นาฬิกาประจำเมืองบอกเวลาสี่โมงครึ่ง ชาวบ้านทุกคนขึ้นรถบัส
แล้วเราทุกคนก็ออกเดินทางกลับนิเวศสถานของแต่ละคน
โดยเชอรารี่ไม่รู้ว่าจะเกิดตำนานกับตัวเองอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อน
เพราะมัวแต่คิดว่าวันนี้โชคดีอย่างแปลกๆที่ตัวเองไม่หลับบนรถเหมือนทุกที อาห์ ....

คือในเมืองยาโนชฮอลมอ มันจะมีป้ายรถเมล์อยู่ราวๆ สี่ห้าป้ายได้
ที่เราเคยเห็นมีแค่สามป้าย ซึ่งป้ายที่มันจอดครั้งที่สาม มันคือตรงกลางเมือง
ณ ที่ตรงนั้น เชอรารี่จะลงจากรถแล้วเดินกลับบ้านภายในเวลาไม่เกินสิบนาทีได้

แต่วันนี้หลังจอดป้ายสอง
มันแล่นผ่านทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นเคย
มันไม่จอดตรงกลางเมือง...







มันไปจอดตรงดิสโก้ชานเมืองเว้ยเห้ยยยย!!!!
(((( ;゚Д゚)))



ความคิดของเราตอนนั้นคือเรากลัวมาก
เห้ย มันไม่ใช่ทางกลับบ้านแบบปกติของกูอ่ะ
แล้วทำยังไงดี เดี๋ยวมันต้องไปต่อเมืองอื่นแน่เลย
เห้ย เห้ย แล้วจะกลับยังไง จะทำยังไง
มือถือก็เงินหมดอ่ะ!?!
โบกรถก็ไม่ได้ มันละเมิดกฎเอเอฟเอส*หยั่งแรง
แล้วถ้ากลับบ้านไม่ได้จะโดนลงโทษอะไรมั้ยเนี่ยย
ไม่นะ เรายังไม่อยากกลับไทยตอนนี้!!!!!
เราจะอยู่ที่ฮังการีจนกว่าจะเดือนกรกฎาาาาาาา อ๊ากกกกกกกกกกกก



สับสนในชีวิตมาก
ในที่สุดเชอรารี่เลือก...







.
.
.
ลงมันตรงนั้นล่ะะ!!
เดี๋ยวค่อยหาทางกลับบ้านเองแล้วกัน เซอไววอลเข้าไว้!
ยาโนชฮอลมอไม่ใช่เมืองใหญ่อย่างเปช Pécs, แซแกด Szeged, แดแบรแซน Debrecen
แล้วก็ไม่ใช่เมืองหลวงอย่างบูดาเปส -- ที่ถ้าหลงทางล่ะก็ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย!

เดินไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอเองล่ะมั้ง (?)



เชอรารี่เดินเคว้งคว้างอยู่พักใหญ่ๆ
รู้สึกเกลียดตัวเองที่จำทางมาจากบ้านตอนที่โฮสยังขับรถไปส่งไม่ได้
โฮรวววว กูมึนโฮววว หนูเกลียดตัวเองงงง Σ(゜д゜;)




เดินสะเปะสะปะไปราวๆ หลายนาทีก็เจอบ้านแสนสวยหลังนึง
เห้ยกูจำได้! บ้านแสนสวยนี้โฮสเคยพาผ่านบ่อยๆ!
เราใช้เซนส์ที่ไม่ค่อยจะมี เดินลัดเลาะไปเรื่อยๆนานพอสมควร
จนเริ่มจะท้อ บ้านกูมันอยู่ตรงไหนกันแน่
พลันก็มีผู้ช่วยชีวิตเดินผ่านมา!



เขาเหล่านั้นคือสามีภรรยาชาวฮังกาเรียน
ณ จุดๆนั้นเชอรารี่คิดว่าเอาล่ะต้องกลับบ้านให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ได้ที่ไม่ขัดกฎ
จึงบากหน้าเข้าไปหาชาวฮังคู่นั้น แล้วเริ่มมั่วฮังเพื่อการอยู่รอดทันที

Elnézést!
ขอโทษนะคะ ...
(ใช้ถูกสถานการณ์รึเปล่าไม่รู้ล่ะ นึกออกแค่นี้ ฮา)

ฝั่งผู้ชายหันขวับมาทันที
Tessék?

ว่าไงนะ?
(แตชเชกมันแปลได้เยอะอ่ะ แต่ตอนนั้นที่เค้าใช้มันมีความหมายแบบนี้อ่ะ)

เอ่อ เอ่อ Merre xxxx utca? xxx utca....
ถนน xxx (ถนนบ้านข้าพเจ้าเอง) ไปทางไหนคะ ถนนxxxน่ะค่ะ

สองสามีภรรยาหันไปปรึกษากันเป็นภาษาฮังกาเรียนอย่างรัวเร็วอย่างที่เชอรารี่เองก็ฟังไม่ออก
จากนั้นก็หันมาหาข้าพเจ้าและอธิบายอย่างยาวเหยียด เอ่อ

เท่าที่ฟังและจำมาได้ มันคือ
Három utcák, és jobbra.
.
.
.
เดินไปสามถนน แล้วก็เลี้ยวขวา





Köszönöm! Köszönöm szépen!
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากๆ เลย


เชอรารี่รีบออกเดินไปตามคำแนะนำ
ในใจคิดไว้แล้วว่าถ้ากูกลับบ้านไม่ได้ อย่างน้อยก็จำทางกลับไปโวยวายโล้งเล้งใส่สองสามีภรรยานั้นได้ (ฮา)
เราเดินๆ อย่างเหนื่อยๆ ล้าๆ ผ่านเส้นทางที่คุ้นเคย...





(กลับมานั่งคิด ตอนนั้นเรามีอารมณ์ถ่ายรูปด้วยเรอะ? )

.
.
.

และในที่สุด เราก็เห็นบ้านหลังนี้!

ฝากรูป


บ้านสีแดง! บ้านหลังนี้ที่เดินมาจากป้ายรถเมล์แล้วต้องเลี้ยวขวา
แล้วก็เดินไปอีกห้าร้อยเมตรแล้วก็เลี้ยวขวาแล้วก็บ้านกู!
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด แซแรทแลกมอยอรอกกกกกก! ไอเลิฟยูวชาวฮังผู้แสนประเสริฐ! <333

ขอกลับไปกราบกรานสักพันสองร้อยสิบแปดรอบ ๕๕๕๕๕๕







หลังจากนั้นไม่กี่นาทีเชอรารี่ก็กลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ
เล่าให้โฮสฟังแล้วโฮสขำในความมึนโฮรวของเรามาก
เขาบอกว่า "เธอรู้มั้ย ถ้าเธอนั่งต่อน่ะ รถนั้นมันจะกลับเข้าไปในเมืองและจอดตรงกลางเมืองพอดี"
เหยดดดดดดดดดดด บอกก่อนสักวันนึงได้มั้ยเนี่ย =A="


(กลับบ้านมาดูเวลา มันผ่านไปแค่ยี่สิบนาทีกับอีกนิดหน่อย...
...แต่ดูเหมือนผ่านไปเป็นชั่วโมงเลยอ่ะ ( ゚д゚)






 

ความจริงตอนที่อยู่ออสเตรเลีย เราหลงทางบ่อยมากเลยล่ะค่ะ
เพราะไม่มีเซนส์เรื่องจำทางล่ะมั้ง?
จนบัดนี้ก็ยังเป็นงงๆ และสับสนในตึกที่โรงเรียนอยู่ แฮ่ Kiss

แต่เพราะตอนอยู่ออสเตรเลีย ยังไงก็มั่นใจว่าถ้าหลงทางแล้ว
ถามทางกับใคร เราต้องรู้เรื่องและกลับเองได้แน่นอน

แต่ในดินแดนของชาวมอยอร์
ในขณะที่เรายังพูดภาษาฮังกาเรียนของเขาไม่ได้เต็มที่
ถ้าเกิดอะไรขึ้นแค่นิดเดียว เราเองก็เป็นกระวนกระวายใจจะขาดทำอะไรไม่ถูกได้เหมือนกัน
ในเวลานั้นที่ขาดสติ เราอาจจะทำอะไรสิ้นคิดก็ได้
หรือถ้าเจอคนร้ายๆ เข้า มันจะมีผลยังไงกับเราต่อไปเราก็ไม่รู้
อาจจะได้กลับบ้านก่อนเวลา หรือร้ายกว่านั้นก็เป็นไปได้ ...
...ในตอนนี้เราคิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับนักเรียนแลกเปลี่ยนมากๆ
ที่จะต้องมีสติตลอดเวลา ไม่ใช่เหมือนนางสาวเชอรารี่นะคะ ;'P


ฉะนั้นแล้ว
หนุ่มสาวเอย พวกเธอจงจดจำทางกลับบ้านของตัวเองให้ดี
แล้วก็เติมเงินโทรศัพท์ไว้ให้โทรออกได้ด้วยล่ะ! (ฮา)




* 3 Golden Rules ของเอเอฟเอสมีดังนี้
ห้ามขับรถ, ห้ามโบกรถ,
และห้ามมียาเสพติดไม่ว่าจะในครอบครอง เสพเอง หรือรับฝากมาจากใครก็ตาม โดยเด็ดขาด!
ใครละเมิดนี่กลับบ้านทุกรายไม่มีข้อแม้อ้ะ!

 

ปล. โฮะ พรุ่งนี้วันศุกร์แล้วววว! กรี๊ดตื่นเต้นจะได้เรียนอิตาเลียนแล้วอ่ะตัวว
อยากนอนยาวๆ บ้างอะไรบ้าง
แต่ก็อยากตามเมะอ่ะ ไม่ได้ดูมานานแล้ว งืดดดด

Comment

Comment:

Tweet

That's an inventive answer to an insreetting question

#7 By hRbFqwuhy (94.23.238.222) on 2013-08-18 13:00

โอ้วพระเจ้าเธอหลงได้สุดยอดมากค่ะ ยินดีัด้วยนะคะที่สามารถกลับบ้านได้ดดยสวัสดิภาพ อย่าพลาดเวลารสบัสนะคะ เดี๋ยวโดนส่งกลับไม่รู้ตัวอิอิ

#6 By AngelOfWind (152.93.19.147) on 2010-09-20 15:01

ของกินน่ากินอ่ะ

อยากเที่ยวด้วย บ้านเมืองสวย

#5 By ♪ ๐PoupeE๐ ♪ on 2010-09-15 09:39

เราก็เคยหลงอาทิตย์แรกเลยวันที่สองของการไปโรงเรียน =w=
เจอเพื่อนอิตาลีบนรถเลยคุยเพลิน ปรากฏลงก่อนป้ายไปป้ายเดียว แต่คือ มันไกลมวากอ้ะ แบบต้องเลี้ยวขวาก่อนถึงจะเจอซอยใหญ่ก่อนเข้าบ้าน =w=
ตอนนั้นแบบ กุตายยยแน่ ! 555555555555555

#4 By Neeeeen* (58.8.3.33) on 2010-09-12 17:39

you're better than me, my host don't let me go anywhere.

PS. How you type Thai? Your own laptop? So jealous,,,

#3 By paella on 2010-09-12 00:42

โอ้วว สาวAFS ฮังการี่ ^^
นัทก็เป็น AFS เหมือนกันค่ะ แต่เป็นUSAน่ะ
หลงทางไม่เคยเกิดในเมืองที่นัทอยู่ค่ะ เพราะไม่มีรถบัสวิ่งกลับบ้าน ถ้าพลาดรถโรงเรียน ต้องเรียกให้hostมารับสถานเดียวเลย ^^''

ขอให้เป็น11เดือนที่สนุกนะคะ confused smile

#2 By natsuki on 2010-09-10 22:43

=[]=!!

พี่จ้อสุดยอดอ่ะ

เป็นเรานี่อาจจะร้องไห้ไปแล้ว

#1 By ~*Papilio*~ on 2010-09-10 03:52